In het spoor van de groene vingers van Dudok

Sinds mijn komst naar Hilversum ben ik als beeldmaker gefascineerd door de visie van architect en stedenbouwkundige Willem Dudok. In zijn ontwerpen wist hij iets bijzonders te doen: hij bracht de omliggende natuur diep de stad in. Zijn beroemde “groene vingers” verbinden landschap, parken en woonwijken tot één samenhangend geheel waarin stad en natuur in elkaar overvloeien.

Als beelddenker raakt juist dat mij. In mijn werk en dagelijks leven zoek ik die verbinding tussen vorm, ruimte en natuur. Naast mijn fotografie zet ik mij in voor meer stadsnatuur, onder andere in de wijk Kerkelanden, waar ik samen met andere bevlogen bewoners werk aan een groener, kleurrijker, gezelliger en biodiverser straatbeeld met het initiatief Kerkelanden Groent.

Deze fotoreeks startte in een heel andere tijd. Tijdens de corona periode, toen mijn werk als fotograaf volledig stilviel en sociale contacten wegvielen, ontstond de ruimte voor iets nieuws. Vanuit de behoefte om toch te blijven creëren, te blijven verbinden, begon ik aan een vrij werk project: het vastleggen van Hilversumse ambachten. In zwart-wit, in de sfeer van een eeuw geleden — de tijd waarin Dudok zijn stempel op Hilversum drukte.

Hilversum is voor mij sindsdien een stad geworden waar alles samenkomt. Niet alleen als fotograaf, maar ook als inwoner met mijn fotostudio gevestigd temidden van de Dudok-architectuur van de Snelliusschool en mijn woonplek aan de groene rand van Kerkelanden, het uiterste puntje van onze gemeente. Als trotse Hilversummer voel ik dagelijks hoe sterk Dudoks visie nog aanwezig is: de stad als tuinstad, verweven met het landschap, gedragen door zijn groene structuren.

Met het fotografieproject Hilversum in Ambachten ging ik op zoek naar sporen van een ouder Hilversum — het voormalige “schapendorp” waar ambachten en natuur nog nauw met elkaar verbonden waren. Die zoektocht bracht mij bij bijzondere mensen en vakgebieden die vaak nog op traditionele wijze worden uitgeoefend met basisingrediënten uit de streek.

Zo mocht ik met klokkenmaker Herman de toren van de Sint-Vituskerk beklimmen en stond oog in oog met het snelste dier ter wereld, stond ik vol verwondering te kijken naar de geboorte van een lammetje in de stal bij schaapsherder Rozenn en ontmoette ik een boer die zijn dieren laat leven met het ritme van het landschap zelf. Stuk voor stuk verhalen waarin vakmanschap, natuur en toewijding centraal staan.

Wat dit project voor mij extra bijzonder maakte, is dat veel van deze mensen elkaar kennen, samenwerken en dezelfde liefde voor hun vak delen. Zij hielpen mij in het contact leggen naar elkaar toe. Dit maakte deze fotografische tijdreis een ontdekkingstocht door verbindingen die vaak onzichtbaar blijven — tussen mensen, ambachten, dieren en het rijke landschap om ons heen.

Deze reeks voelt als een tijdscapsule van Hilversum: een stad waarin verleden en heden elkaar blijven raken, gedragen door de nog altijd voelbare “groene vingers” van Dudok.